Eilanden in de Zuid-Atlantische Oceaan

Info/bestel

84 Oildrum recycling on Saint Helena Island
kleurets, 1989, 37,5x50cm

Veel olievaten op Sint Helena worden hergebruikt. Er worden regentonnen van gemaakt of vuilnisbakken. Je kan ze rood-wit verven, er DANGER op zetten en bij wegwerkzaamheden op de weg plaatsen. Bij Longwood Gate staat een verkeersbord dat gemaakt is van de bovenkant van een olievat. HALT MAJOR ROAD AHEAD staat erop. De dop zit er nog op.
Maar er kan nog veel meer. Een beetje knutselaar heeft er algauw een leuke tuinstoel van gemaakt. John en Jenny hadden er een barbecue van gebakken. Ik zag koeien drinken uit overlangs opengezaagde olievaten en waar het land verbouwd werd zag ik vaten met een scharnierend luik en een hangslot eraan voor de opslag van landbouwgereedschap. De in de grond gestoken ronde boven en onderkanten beschermen jonge aanplant tegen de wind. Maar je kan ook een vat door midden zagen en dan heb je twee leuke plantenbakken. (Een variant zag ik bij een kwekerij achter Piccolo Hill, waar honderden jonge heestertjes keurig in lange rijen naast elkaar uit evenzo vele blikjes Castle Beer groeiden.) Hier en daar stonden schuurtjes gebouwd van opengeknipte en platgeslagen olievaten.
Een steelband heb ik er niet gezien.

Info/bestel

86 Tristan da Cunha
kleurets / coloretching, 1989, 35x71cm

Eén keer per jaar verdwijnt de RMS vanuit Sint Helena in zuidwestelijke richting de lege oceaan op, om na zeven dagen en nachten Tristan da Cunha te bereiken. Ik was wakker geworden van de stilgevallen motoren. Half zes in de ochtend. Ik sta op en ga naar boven naar de brug. Buiten hangt een dichte mist boven de spiegelgladde zee. Alles is grijs, behalve af en toe een geelgebekte albatros, een molly, die krijsend door de mist breekt. Dan blaast een plots opstekende wind stukken mist weg en verschijnt er een donkere schaduw aan de horizon pal voor ons. In een paar minuten tijd verandert alles. De wind rukt de mist in flarden uit elkaar, de vlakke zee begint te deinen en breekt in golven uiteen, de schaduw verandert in donkere lugubere kliffen die vanuit de schuimend brekende golven loodrecht in de wolken verdwijnen. Het schip draait wat bij. En daar ligt het dan, op een vooruitgeschoven stukje vlak land: een klein dorpje, ingeklemd tussen de steile bergwand van de ruim twee kilometer hoge vulkaan en de eindeloze Atlantische Oceaan.
Daar ligt Edinburgh of the Seven Seas, Tristan da Cunha. Daar ligt de eenzaamste plek ter wereld.

370kb

87 Edinburgh of the Seven Seas
kleurets, 1989, 38x50cm

Ik loop over het smalle asfaltweggetje naar boven. In de berm liggen de longboats, roei/zeil boten waarmee de Tristaners op kreeft vissen en zelfs helemaal naar Nightingale gaan. Ze liggen op hun kop in het gras, stevig met touwen aan de grond verankerd, zodat ze niet wegwaaien. Op het plateau ligt het eenzaamste aller woonoorden. Een dorp van Hans-en-Grietje-huizen. Wit geschilderd met blauwe, soms groene kozijnen en deuren, zijmuren van grote lavablokken, golfplaten daken. Nog maar twee huizen hebben rieten daken. De meeste huizen gaan schuil achter hoge flaxstruiken of hortensia's. Ze liggen kriskras door elkaar en de smalle weggetjes kronkelen langs alle tuinhekjes.

Info/bestel

Terug