Eilanden in de Noordelijke Atlantische Oceaan

58 Pushing and Pulling on Madeira Island
kleurets / coloretching, 1994, 40x50cm

Monte ligt hoog tegen de berghellingen achter Funchal. Over het algemeen ga je er, als niet Madeirees, alleen maar heen om er te vertrekken. Bij de trappen van de grote kerk wachten in wit geklede heren met Maurice Chevalier hoedjes: de mannen van de toboggan-afdaling.
Een toboggan is een houten slee waarop een brede rieten bank is bevestigd waarin mensen maar ook goederen van Monte naar Funchal worden vervoerd. Vroeger was het een waar transportmiddel, nu is het een leuke attractie.
Twee mannen lopen achter, of staan op, het verlengde achterstuk en besturen de slede door middel van een aantal touwen, terwijl die over de bestrating van kinderhoofdjes de steile helling afsuist. Eenmaal beneden in Funchal werden de toboggans vroeger door paarden, maar nu per vrachtwagen weer naar boven gebracht.


Info/bestel


Info/bestel

59 Porto do Moniz ( and how to get there)
kleurets / coloretching, 1994, 40x50cm

De weg naar Porto do Moniz kronkelt met de loodrechte kliffen van de noordkust mee, zweeft tussen de grijze wolken en de woeste golven in de afgrond. Alles is nat en donker. De rotsen zijn begroeid met platte bloemkoolachtige vetplanten van een ongezonde groene kleur. We kruipen door nauwe lekkende tunnels, maken bochten waar het maar nét kan en rijden door watervallen die zich met enorm kabaal vanuit onzichtbare hoogten op het busdak storten.
Als bij toverslag doemt uiteindelijk Porto do Moniz op. Badend in het licht van een doorgebroken zonnestraal ligt het daar op een stukje uitgevloeide lava aan het einde van Madeira.


Info/bestel

64 Diez vistas del Teide, Tenerife (Canaries)
kleurtes / coloretching, 1994, 40x50cm

Ik zag de Teide vanaf Gran Canaria, Gomera en La Palma. Vanuit het vliegtuig van Lissabon naar Sal, van Amsterdam naar La Palma, van Las Palmas naar Nouadhibou. Ik probeerde hem zo lang mogelijk in het oog te houden op de boot naar Sint Helena. Maar rijdend over Tenerife zag ik hem pas toen we de rand van het Las Cañadas-plateau over kwamen.
Die ochtend zijn we de eersten. In acht minuten brengt de kabelbaan ons tot 200 meter onder de top. Zwaar ademend klimmen we naar boven. Onder ons volgt een nieuwe golf toeristen en een volgende groep is alweer onderweg in de kabelbaan. Bij het kruis op de rand van een kleine naar zwaveldamp stinkende krater is het uitzicht fantastisch. Bijna alle Canarische eilanden zien we. Maar lang kunnen we niet blijven. Een onafgebroken stroom zwoegende, hijgende toeristen klimt nu over het smalle pad. Bij het kruis is het dringen geblazen. Zweeds en Fins en Frans hoor ik. Klikkende fototoestellen, zoemende camera's. En het vinnige politiefluitje van een juffrouw die ongehoorzame toeristen terug op het pad fluit.

67 Isla de S.M. de la Palma (Canaries)
kleurets / coloretching, 1994, 40x50cm

De gigantische krater, vruchtbaar en met dichte wouden begroeid, was het rijk van de Guanche-koning Tanausu en zijn volk. Op vele plaatsen op het eiland zijn nog rotsen en grotten te vinden waarop de geheimzinnige Guanche merkwaardige kronkelende inscripties en tekeningen achter lieten. De Guanche die onder Tanausu in de krater woonden, wisten zich verzekerd van een formidabele natuurlijke verdediging. De steile wanden van de enorme krater waren slechts op één plaats onderbroken en de koning kon daardoor lange tijd de Spanjaarden op een afstand houden.


Info/bestel


70 Dois lados de Santo Antão (Cape Verde)
kleurets / coloretching, 1992, 34x50cm

Porto Novo, het stadje aan de zuidkust van Santo Antão, waar de boot aanlegt, is een stoffig, troosteloos oord van betonnen huisjes dat via een enorm kerkhof en wat miezerige acaciabomen oplost in een gruwelijk heet maanlandschap van desolate bruine bergen. Maar aan de andere kant van die bergen vind je een andere wereld.
Als je de vlijmscherpe bergrand oversteekt, ligt daarachter een door elkaar gehutseld landschap van hoge rotswanden en duizelingwekkende afgronden. Het is intens groen, een totaal contrast met de dorre woestenij die we net achter ons hebben gelaten. Ook Ribeira Grande, de hoofdstad van dit ándere Santo Antão lijkt, met haar huizen in Portugese stijl en haar zwarte keienstraatjes langs wuivende palmen en bloeiende oleanders, in niets op haar zuidelijke tegenpool Porto Novo

Info/bestel


71 O Grogue (Cape Verde)
kleurets / coloretching, 1992, 37x50cm

In de kleine openlucht distilleerderijen worden de persen door vermoeide karbouwen krakend rondgedraaid. De grogue die hier geproduceerd wordt zorgt ervoor dat het uitzichtloze leven een beetje verlicht wordt. Zonder grogue is het leven te zwaar. Een kleine shot op zijn tijd houdt de moed erin. Het is dé nationale drank van de Kaapverden.
Djandja de kroegbaas had ons uitgenodigd voor een Boide Rabeka, een groot feest, opgeluisterd door een akoestisch orkest dat bestond uit een vijftal oude heren die viool, gitaar, een soort ukelele en sambaballen bespeelden (één orkestlid stampte op een holle plank). Onvermoeibaar speelden ze de traditionele muziek, waarop hartstochtelijk gedanst werd.
Tafels vol hapjes stonden langs de muren. Er was een gevulde gegrilde geit en schalen vol kreeft en gamba's. En er was heel veel grogue. Iedereen werd dronken.
In het toilet kwam ik een man tegen die met zijn in een fles grogue gedoopte vinger zijn tanden aan het poetsen was. Ik vroeg hem waarom.
'Ik gebruik medicijnen. Ik mag geen alcohol. Maar als ik niet naar grogue ruik, hoor ik er niet meer bij.'

Info/bestel

Terug