Eilanden in de Middellandse Zee

Info/bestel

51 Valletta & The Three Cities (Malta)
kleurets / coloretching, 1996, 35,5x48cm

Tussen de uitgebreide verdedigingswerken, de bastions en de stadswallen lag een rechthoekig stratenplan van hoge gelige huizen met zes, zeven, acht verdiepingen. Overal waren Arabische erkers aan de gevels geplakt en op iedere straathoek waakte een katholieke heilige. Winkels heetten merchants of retailers, families heetten Grech, Zappa of Muscat en vrachtauto's Ave Maria, Bruce Lee of Ghadaffi. Oude Engelse auto's reden er links en Bobbies regelden het verkeer. Steile trappen voerden in het zwart geklede dames naar zware deuren met handjes en leeuwen als kloppers. 's Avonds scheen een gelig licht van straatlantaarns over de ruwe muren en uitgesleten straatstenen, waardoor Valletta nog verder in de tijd leek teruggeworpen.
Vanaf dit geweldige, op een schiereiland gebouwde bastion van zware gele stenen had je grootse uitzichten over Senglea, Vittoriosa en Kalkara. The Three Cities die als vingers naar Valletta wezen en werden omzoomd door havens en dokken met enorme zeeschepen die boven de gele gebouwen uittorenden.

49 Trasport pubbliku ta'Malta
kleurets, blinddruk, buskaartje, 1994, 37,5x52 cm

Lijn 19 was een Dodge uit de jaren vijftig, een groen gevaarte met een voorkant als een jukebox en het interieur van een kerk. Chroom en discolampjes buiten en stemmige kaarsverlichting met Maria beeldjes binnen. Een rijdende kermisattractie of een dinosaurus op wielen. Iets uit een ver verleden, maar zeker niet de enige overlevende. Het plein stond er vol mee. Heel Malta werd doorkruist door honderd busroutes met oude vermoeide vehikels die steunend en puffend zwarte wolken over het landschap kuchten.

Info/bestel

52 Ghawdex (Gozo)
kleurets / coloretching, 1996, 40x50cm

We lopen langs velden met courgettes, tomaten en aardappelen. Door stille plaatsjes met namen als Gharb, Birbuba en San Lawrenz, vol gelige huizen en bombastische, barokke kerken.Via een pad tussen amandel- en vijgenbomen komen we langs terrassen waar graan al geoogst is en komkommers nog moeten groeien.
We zien de als mystieke tempels in het eiland uitgegraven steengroeven van Ghain Abdul waar gelig zacht steen in rechthoekige blokken uit de grond gezaagd wordt om later boven de grond weer zodanig te worden opgestapeld dat er in gewoond, aanbeden of geparkeerd kan worden.
Langs de weg naar Ta'Cenc staat een huis dat God Bless Australia heet. Andere huizen heten Sydney, Madonnina, God Bless Home of gewoon Ma Maison, maar bij Ta'Cenc zijn geen huizen. De kliffen vallen hier 150 meter recht naar beneden de zee in. Op de desolate vlakten boven de kliffen dwarrelen afgeworpen slangehuiden in de wind.

Info/bestel

53 Isola di Lampedusa
kleurets /coloretching, 1994, 40x50cm

Een tien kilometer lange, stoffige zandweg verbindt het dorp met een Amerikaans navigatiestation. Het is een kronkelende streep kalksteen vol gaten over een uitgedroogd en kaalgekapt eiland. Een ecologische ramp die zelfs op de plek die Albero del Sole heet geen boom heeft achtergelaten.
Het eenzame huis van Domenico "Volare" Modugno kijkt uit over het prachtige turquoise blauw van de smalle ondiepe zeeëngte tussen Lampedusa en het eilandje Isola dei Conigli (Konijneneiland). Zonder twijfel de mooiste plek van het eiland. Maar er is niet één konijn op Konijneneiland en de luiken van het huis zijn gesloten. Modugno is gestorven. De konijnen zijn weg. Wat is er nog over?
Ik klauter de geel-roze klif weer op, rij terug naar de "hoofdweg" en parkeer m'n scootertje ergens midden in het niets dat Area Rossa heet. Een hete stoffige bries waait het enige geluid over de dorre vlakte. Een uur lang turf ik hier de langskomende overlevenden van Lampedusa.

55 Iles Kerkennah
kleurets / coloretching, 1993, 40x50cm

Niets dan regen. De baai is één grote pasteltint, een vreemde mistige stilte vol vallend water en geen zuchtje wind. Een speedboot trekt een lawaaierige streep door het druilerige uitzicht. Aalscholvers zitten met hun vleugels gespreid op kleine rotsige eilandjes. Ik dacht altijd dat ze zo zaten om hun vleugels te drogen, maar in deze stromende zal dat niet zo lukken.
In Remla is het kruispunt een uitgestrekt meer geworden. Het café op de hoek zit vol kaartende mannen. Veel lawaai en geroep. Razendsnel kaartspel, kleine kopjes koffie en thee. Achter de beslagen ramen komen bakken water naar beneden. Gordijnen van regen.

320kb

Info/bestel

Terug