Eilanden in de Golf van Aden en de Rode Zee

42 Perim Island
ets / etching, 1988, 34x50cm

Het moet midden in de nacht zijn. De hemel is inktzwart en schittert met miljoenen sterren. Op diverse plekken in de boot liggen mensen te slapen. Sommigen hebben hun tulband uitgerold en als schamele deken over het lichaam uitgespreid, zodat ze er in dit wonderlijke sterrenlicht uitzien als in lijkwaden gehulde doden. De kapitein zit nog steeds op zijn kussen achter het stuurrad. Het zeil klappert in de wind, de motor ronkt gestaag, de dhow beweegt vermoeid over de contouren van de golven en kraakt bij iedere op of neergang. Ik sta op, ga aan de reling zitten en tuur naar het donkere oosten. Geen hint van de beginnende dag zie ik, maar een langzaam aanzwellende lichtflits die vervolgens weer abrupt verdwijnt. En nog eens, en weer. Een vuurtoren.
"Perim," zegt een van de jongens. "Perim Island. We varen nu door de Bab el Mandeb. De Poort der Tranen. Perim Island is haar bewaker."

Info/bestel



45 Life on Dhu Rijrij (Dahlak)
kleurets / coloretching, 1995, 45x30cm

Ik landde de zodiac op de stranden van onbewoonde eilanden. Luisterde er naar vogelgekwetter in de dichte mangrove bossen en zag buizerds en visarenden op hun enorme nesten en schaarbekken over het water scheren. Ik vond door Jemenitische stropers achtergelaten haaienkadavers die ontdaan waren van vinnen en staart en op het strand van Dhu Rijrij werd ik ongerust bij het zien van pootafdrukken van een vogel die groter waren dan mijn eigen voeten (toch maatje 44)…
Tot mijn opluchting zag ik later op de uiterste punt van het eiland een Goliath-reiger als een vreemde verticale streep in dit horizontale landschap van vlakke eilanden.

300kb



44 Cruising the Dahlak
Kleurets / coloretching, 1997, 40x50cm

Vroeg in de ochtend voeren we de haven van Massawa uit en algauw verdween alle land achter alle horizons en werden we alleen nog door dolfijnen en vliegende vissen vergezeld.
Er was weinig wind, de motor ronkte rustig. Klaus senior neuriede tevreden een schlager achter het stuurwiel, terwijl Klaus junior de koers uitstippelde op de kaart met driehonderd eilanden.
Vijf dagen voeren we door het noordelijk deel van de Dahlak archipel. Een kalme zee klotste water van lichaamstemperatuur op de stranden van zinderende verlaten eilanden met namen als Enthogodof, Dallacus, Seil Bette en Dur Gaam.

Info/bestel

46 Umm es Seil: The Artist goes Snorkeling
kleurets / coloretching, 1996, 40x50cm

Ik ben geen zwemmer, laat staan een duiker. Maar één keer moest ik hier toch snorkelen en bij het eilandje Umm es Seil was het dan zover.
Vissen en visjes in werkelijk alle kleuren van de regenboog kwamen nieuwsgierig voor m'n neus hangen. Fantastische kastelen van koraal werden omringd door wiegende wouden in vreemde vormen en kleuren. Ik zag vreemdsoortige weekdieren en de lugubere gestaltes van roggen die traag onder me weg zeilden. Ergens kwam ik terecht in een grote wolk doorzichtige wezentjes die een zacht tintelend gevoel teweegbrachten, maar dat was me verteld, niets aan de hand. Toen schoot plotseling een donkere massa langs me heen.
Proestend kwam ik boven water en rukte het masker van mijn hoofd. Achter me zag ik een aantal vinnen boven het water uitsteken zoals ik dat tot dan toe alleen in films en cartoons gezien had. "Sharks, sharks!" schreeuwde ik naar de boot. Er werd teruggeroepen dat het hier slechts om de ongevaarlijke witvinnige rifhaai ging en dat ik gewoon door kon snorkelen. Ongevaarlijk? Ze waren mooi wel bijna twee meter lang!
Zonder nog om te kijken zwom ik in een rechte lijn naar de boot terug en klom het water uit. Ik ben er niet meer in terug geweest.

Terug